Jesień to sezon malowania — i wcale nie przez modę. Po prostu temperatura za oknem wciąż pozwala wietrzyć, słońce nie grzeje ścian jak w lipcu, a przed świętami każdy chce mieć odhaczone remontowe drobiazgi. Odmalowanie pokoju to najprostszy remont świata, ale ma zaskakująco dużo miejsc, w których można polec. Większość wpadek bierze się nie z braku talentu, tylko z pominięcia nudnych kroków.
Farba i narzędzia — co naprawdę trzeba kupić?
Lista jest krótsza, niż sugerują sklepowe regały. Farba lateksowa do wnętrz o podwyższonej odporności na szorowanie załatwia pokój dzienny i sypialnię; do kuchni i łazienki warto dopłacić do wersji odpornej na wilgoć. Wydajność z puszki to zwykle 10–14 metrów kwadratowych z litra przy jednej warstwie — licząc dwie warstwy, łatwo policzyć potrzebną ilość i nie kupować na oko. Do tego wałek z runem dobranym do gładkości ściany (krótsze runo na gładź, dłuższe na tynk), mały pędzel do krawędzi, kuweta, taśma malarska i folia. Teleskopowy kij do wałka kosztuje niewiele, a oszczędza plecy i drabinowe akrobacje.
Na czym nie oszczędzać? Na taśmie. Najtańsza puszcza farbę pod krawędź albo zrywa się z kawałkiem świeżej powłoki. Różnica w cenie to kilka złotych, różnica w efekcie — widoczna z drugiego końca pokoju.
Przygotowanie, czyli 70 procent sukcesu
Malowanie zaczyna się dzień wcześniej. Ściany trzeba umyć przynajmniej tam, gdzie widać ślady rąk i kurz — farba na tłustej powierzchni trzyma się gorzej i łuszczy szybciej. Dziury po kołkach zaszpachlować, przeszlifować, zagruntować miejscowo. Stare, chłonące podłoże i każda szpachlowana łata potrzebują gruntu, inaczej wyjdą na gotowej ścianie jako matowe placki. I rzecz, o której zapomina się najczęściej: zdjęcie ramek gniazdek i włączników zajmuje pięć minut, a obklejanie ich taśmą — pół godziny z gorszym efektem.
Meble na środek, folia na podłogę, taśma na listwy. Nuda? Kompletna. Ale to właśnie ta nuda odróżnia efekt „świeżo po remoncie" od efektu „ktoś tu machał wałkiem".
Technika: dwie cienkie zamiast jednej grubej
Krawędzie i naroża idą pędzlem na początku, póki farba świeża — wałek potem delikatnie zachodzi na te pasy i granica znika. Wałkiem prowadzi się pasy z góry na dół, z lekkim nakładaniem na poprzedni, bez dociskania na siłę. Gruba warstwa nie kryje lepiej — ścieka i zostawia zacieki. Dwie cienkie warstwy z przerwą wskazaną na puszce dają kolor równy i głęboki. Taśmę zrywamy, gdy farba jest jeszcze lekko wilgotna, pod kątem, powoli — wtedy krawędź zostaje ostra jak spod linijki. Na koniec doba wietrzenia i pokój wygląda, jakby kosztował dziesięć razy więcej, niż faktycznie kosztował. Bo malowanie to ten rzadki remont, w którym niemal całą robociznę można mieć w cenie własnej soboty.
